MEAT BEAT MANIFESTO – Satyricon
Na de waanzinstrip Storm The Studio en het niet minder explosieve 99% manifesteert het Britse Meat Beat Manifesto zich op de nieuwe cd Satyricon als een techno‑groep die de totale krankzinnigheid voorbij lijkt te zijn. Satyricon kan, met wat overdrijving, zelfs van toegankelijkheid worden beticht – onder andere doordat er hier en daar wordt gezongen, met koortjes die associaties oproepen met de popsongs die Brian Eno schreef ten tijde van langspelers als Here Come The Warm Jets en Taking Tiger Mountain (By Strategy), maar waarin ook New Order doorklinkt.
Satyricon is echter meer. Het album is opgebouwd uit een aaneenschakeling van heavy raps en ritmes die regelmatig lucht krijgen door de toevoeging van allerlei geluidsexperimenten met zogenaamde gevonden klanken en songs die in het bubbelbad van de popmuziek lijken te zijn ontstaan.
Het is deze afwisseling in de muzikale reis die Meat Beat Manifesto — Jack Dangers en Jonny Stephens — op Satyricon biedt, die de luisteraar uitnodigt meerdere malen opnieuw te luisteren, zonder dat er ook maar ergens een spoortje verveling optreedt. Daarin schuilt de kracht van Satyricon: een plaat waarop Meat Beat Manifesto, met gebruik van elementen uit rap, house, elektro, pop en rock, een geheel eigen muzikale wereld vol verrassingen heeft geschapen waarin het goed toeven is.
OOR 19 – 19 september – 1992
