Blaine L. Reininger – Instrumentals 1982–86
Wim Mertens – The Belly of an Architect
In feite kende de eerste (legendarische) aflevering van het kunstgezelschap Tuxedomoon slechts één echte muzikant: violist Blaine L. Reininger. De fiddler is ook de enige die niet in de ondoorzichtige kunstbrij is blijven steken. Reiningers elpees Broken Fingers, het magnifieke Night Air en meer recentelijk Byzantium mogen zich zelfs verheugen in de belangstelling van een breed publiek.
Instrumentals toont een andere kant van de dandy-muzikant. De plaat bevat scores die Reininger maakte voor films als Le Dernier Amant Romantique, Les Nuages en Travelling, alsmede de orkestraties die hij samen met die andere Tuxedomoon-man Steven Brown schreef voor de legendarische Ghost Sonata. Voor de filmmuziek maakte Reininger vooral gebruik van zijn eigen vioolgeluid, en hij kwijt zich daarbij op magistrale wijze van zijn taak. De Paganini van de artrock horen schitteren in weemoedige sfeerstukken is een openbaring.
Voor de drie composities die oorspronkelijk bestemd waren voor de Ghost Sonata Suite rukte het Vlaams Kamerorkest uit. Het betreft hier BRT-opnamen die tot stand kwamen onder de productionele leiding van Wim Mertens. Deze slaagt er samen met dirigent Arie van Liesbeth in om het mystieke karakter van de suite voortreffelijk uit te diepen.
Instrumentals 1982–86 wordt binnenkort samen met de in 1984 verschenen instrumentale elpee Music for Solo Piano van Steven Brown op één cd uitgebracht.
Filmmuziek ook op de nieuwste van de Belgische componist Wim Mertens: The Belly of an Architect bevat de soundtrack voor de gelijknamige film van Peter Greenaway, vertolkt door The London Sinfonietta. Met uitzondering van enkele zwaarmoedige orkeststukken van de hand van de New Yorkse componist Glenn Branca doet The Belly of an Architect tamelijk lichtvoetig aan, met zowel staccato-aanzetten van strijkers als melodische miniaturen die blijvend betoveren.
C. Cornell Evers OOR 5, 12 maart 1988
