Anthony Moore (1948), zwerver langs pop en experiment, ooit spil van Slapp Happy, manifesteert zich op ‘On Beacon Hill’ in het schemerlicht. Een veteraan uit de kunstrock en de ferrous oxide-jaren, toen de bandrecorder nog een tweede geheugen was. Nu blaast hij samen met AKA & Friends zijn halve eeuw aan songs nieuw leven in. De middelen zijn sober: piano, gitaar, orgel, synth, stemmen – geen drums, geen backbeat. Noten vallen om de tel, akkoorden zakken in als adem, tijd golft als een trage zee in een steady-state universum zonder begin of eind. Zo ontstaat een sensuele post-devastatie lounge-act – muziek uit een wereld na de verwoesting, zoekend naar nieuwe betekenis tussen de resten van het oude. De muziek klinkt soms als late Johnny Cash in een rokerige nachtclub aan de rand van de wereld, Moore scherp aan de piano, vingers bot als van een doodgraver; op ‘No Parlez’ met een donker pathos dat aan Nick Cave doet denken; in ‘Caught’ is zijn hoekige 1979-pop teruggebracht tot gelaten melancholie. Het album is seance en incantatie tegelijk – avant en pop gevlochten tot donker stralende folky kamermuziek.
Anthony Moore With AKA & Friends – ‘On Beacon Hill’ (Drag City)
