David Bowie zong het al in 1977 in ‘Heroes’: “And the guns shot above our heads, and we kissed as though nothing could fall.” Die woorden krijgen een wrange actualiteit in de straten van Minneapolis. Daar waar ICE-agenten niet alleen angst zaaien, maar ook iets losmaken: verzet.
In januari escaleerde de spanning. Twee doden — verpleegkundige Alex Pretti en Renée Good — werden het menselijke gezicht van een harde immigratiepolitiek. Hun namen gonzen door de stad als echo’s van iets wat dieper gaat dan één confrontatie. Woede, verdriet, maar ook saamhorigheid — en, verrassend genoeg, of eigenlijk ook weer niet, muziek.
Bruce Springsteen deed wat hij het beste kan: zingen waar anderen zwijgen. In recordtempo produceerde hij ‘Streets of Minneapolis’, een rauwe ode aan migranten en buurtbewoners. ‘ICE out now,’ scandeert hij met het E Street Choir, terwijl zijn gitaarlijnen een wanhopig maar waardig Amerika schetsen.
De Britse singer-songwriter Billy Bragg was nog sneller: hij schreef en bracht ‘City of Heroes’ dezelfde dag uit. Zoals altijd in zijn lange carrière kiest hij niet voor diplomatie, maar voor onverbloemde duidelijkheid. De moord op Pretti noemt hij “afschuwelijk en schokkend”, en hij parafraseert de bekende waarschuwing van de Duitse theoloog Martin Niemöller: eerst kwamen ze voor de socialisten… nu voor de buren van Minneapolis. De politie gebruikte traangas en pepperspray tegen onze fluitjes en smartphones, zingt hij, “maar in deze stad beschermen we ons thuis.”
The ghost of Martin Niemöller
Haunts the halls of history
When they came for the communists
He said “It’s nothing to do with me”
When they came for the democrats
He had nothing to say
And when they came for the Jews
He just looked the other way
His silence didn’t save him
When they came for him as well
There was no one to speak out for him
Resistance had been quelled
(Uit: ‘City of Heroes’)*
De Amerikaanse artiest Jesse Welles, viervoudig Grammy-genomineerd, speelde ‘Join ICE’ live bij The Late Show with Stephen Colbert. Het nummer barst van ironie, beginnend met regels over de hunkering naar controle en de jacht op minderheden. Later spot hij dat ICE ‘geweren verstrekt aan wie niet bij de politie paste’. Het lied verscheen vóór de Minneapolis-slachtoffers, maar kreeg daarna een tweede leven — aangejaagd door Jesse Welles’ scherpe Instagram-posts over ICE-geweld.
Niet alleen de recente protestsongs wakkeren het verzet aan. Billie Eilish spoort collega’s aan zich uit te spreken tegen ICE, terwijl broer Finneas de pogingen om de schietpartijen met wapenwetten te rechtvaardigen veroordeelt. De Puerto Ricaanse superster Bad Bunny cancelde Amerikaanse tourdata uit vrees voor ICE-invallen. Sabrina Carpenter reageerde furieus op het Witte Huis, dat haar muziek gebruikte in een propagandavideo over migrantendeportaties, en noemde dat “walgelijk en kwaadaardig”.
Deze muzikale en vocale reacties, gedreven door woede en verontwaardiging, onderstrepen de diepe kloof tussen culturele iconen en de Trump-regering over het ICE-beleid. Ze roepen op tot blijvende verandering: ‘heroes’, niet voor één dag, maar zolang als nodig is.
*De tekst verwijst naar het aanvankelijke zwijgen van de Duitse predikant Martin Niemöller tijdens de opkomst van de nazi’s in de jaren dertig van de vorige eeuw.
Bronnen: The Guardian, Billy’s Substack, Jesse Welles World
