Vooral wanneer de aanstekelijke dameskoortjes naast zanger Gareth Liddiard klinken, doet een en ander denken aan punky B-52’s-achtige pop. Maar ook hier geldt dat schijn bedriegt.

Een codex is een handgeschreven, gebonden boek uit de late oudheid of middeleeuwen, meestal gemaakt van perkament of papier en de voorloper van het moderne boek. Je kunt bladeren omslaan in plaats van een rol af te wikkelen, zoals voorheen gebruikelijk.

‘Fairyland Codex’ verwijst echter niet naar een historisch manuscript, maar naar een twilight-achtige, duistere verzameling van verhalen en emoties. De muziek is avontuurlijk en experimenteel, met veel aandacht voor gestapelde zang, onverwachte breaks en afslagen en, voor wie daar gevoelig voor is, ondanks de humor, een alom aanwezige fatalistische en donkere sfeer.

Zo begint het album met ‘Irukandji Syndrome’, naar een ernstige medische aandoening veroorzaakt door de steek van bepaalde kleine kwalsoorten, vooral Carukia barnesi, ook wel de Irukandji-kwal genoemd. Het syndroom is vernoemd naar de Aboriginal Irukandji-bevolking in de buurt van Cairns, Queensland, Australië, waar de meeste gevallen voorkomen. Deze aandoening, veroorzaakt door onder de oppervlakte in het water levende, en daardoor onzichtbare wezens, als songtitel gebruiken lijkt symbolisch voor de verwarrende aard van de muziek en de thema’s die Tropical Fuck Storm op ‘Fairyland Codex’ aansnijdt.

Een ander nummer is ‘Dunning Kruger’s Loser Cruiser’. Het Dunning-Kruger-effect is een cognitieve vertekening waarbij mensen met weinig kennis hun eigen vaardigheden overschatten, omdat ze hun tekortkomingen niet herkennen. Tegelijkertijd onderschatten ervaren personen vaak hun eigen bekwaamheid. Deze misvattingen kunnen besluitvorming en gedrag beïnvloeden, en ja, ook recensies.

‘Fairyland Codex’ bevat een mix van broeierige sfeer, melodie en chaos – een muzikale apenkooi, denk aan Captain Beefheart – maar laat zich tegelijkertijd met niets anders vergelijken.

De half gesproken, half gezongen stijl van Gareth Liddiard is expressief en theatraal. Hij combineert rauwe, emotionele uitbarstingen met subtiele, verhalende momenten. Soms klinkt zijn voordracht als spoken word, dan weer als punk met een psychedelische twist, maar altijd is er die typische Australische eigenzinnigheid. Zijn zang is sarcastisch, half gesproken, met een knauwende ondertoon die niet schreeuwerig is, maar wel nadrukkelijk aanwezig.

Tropical Fuck Storm dompelt de luisteraar onder in de chaos van een dreigende, noodlottige mondiale verschuiving van krachten, belicht de personages die de ineenstorting van de samenleving teweegbrengen en doet dat alles met een arsenaal van prettig gestoorde muzikale gekte. Om je gouden tanden (‘Teeth Marche’) op stuk te bijten.

Tropical Fuck Storm – Fairyland Codex
Fire Records | Konkurrent

Springtime

hekelen absurditeiten moderniteit

Springtime is een samenwerkingsproject van de multi-disciplinaire veteranen Gareth Liddiard (The Drones, Tropical Fuck Storm), Jim White (Dirty Three, Xylouris White) en Chris Abrahams (The Necks, Laughing Clowns). Het drietal debuteerde in deze samenstelling eerder dit jaar met een aantal uitverkochte shows in Melbourne. Die worden nu gevolgd door het eerste Springtime album met daarop een duurzame legering van art- en noiserock, freejazz en improvisatie.

Springtime, de naam spreekt van lente en ontluikende bloesems, de songs ademen echter veelal de druilerige weemoed én de donkere wolken van de herfst. Het Springtime trio beschrijft in zeven songs, waarvan er geen een in minder dan vijf minuten de eindstreep haalt, enkele rauwe ongerijmdheden van de moderniteit.

De muziek kruipt, zodra het album zijn weg heeft gevonden naar cd- of platenspeler, onder de huid. De openingstrack Will To Power nestelt zich, of je wilt of niet, in je hoofd en springt daaruit steeds weer op, bij dag, nacht en ontij, als een duiveltje uit een doosje. Het nummer zoomt in op de wens van veel mensen om anders te zijn, iemand waartegen wordt opgekeken, en altijd maar weer meer te willen. Een van de vloeken van onze tijd.

Springtime vertelt verhalen, vaak triest, zoals het aangrijpende The Viaduct Love Suicide, een van de hoogtepunten van het album. De tekst van het nummer is van Gareth Liddiards Ierse oom, de dichter Ian Duhig. Die verplaatst zich in het waargebeurde verhaal van een vrouw in het Verenigd Koninkrijk die van een brug sprong met in haar armen haar gehandicapte zoon. De Britse sensatiepers viel na haar daad massaal over haar heen en noemde haar gestoord. Ian Duhig laat haar echte ik zien in zijn gedicht, waarin de liefde prevaleert. Jeanie In A Bottle, over alcoholisme, is eveneens een tekst van Ian Duhig, en vraagt om empathie, een eigenschap die het in de moderne wereld steeds vaker moet afleggen tegen de onzinnigheid van de waan van de dag.

De prachtige, met transparante pianomelodieën omlijste ballade She Moved Through The Fair van de Ierse componist Herbert Hughes, het kreunende Hammond orgel in de met veel geraas omgeven freewheelende improvisaties in The Island, de geweldige live-opname van Will Oldhams West Palm Beach, door de muzikale aderen van Springtime stroomt echt en warm bloed.

Tot slot nog een hoogtepunt. Het woedende, negen minuten durende epos The Killing Of The Village Idiot, met Bowie-achtige zang en mitraillerende piano, is een felle aanklacht tegen de Australische Special Forces die burgers in Afghanistan gruwelijk afslachtten en waarover nu processen lopen. Het is de met diepe emoties geladen, bikkelharde afsluiter van een indrukwekkende serie songs. Een die je heel stil achterlaat.

Springtime sleept je onverbiddelijk mee in hun wereld, die ook jouw wereld is, hoe absurd ook.

Springtime – Springtime
Joyful Noise / Konkurrent