is alweer het vierde deel in een conceptreeks waarin muzikant-producers Adam Martin en Mark Slater
uit Leeds de studio delen met derden

De aftrap vond plaats in 2018 met ‘Nightports w / Matthew Bourne’. Het bronmateriaal voor het album kwam voort uit verschillende sessies met de eigenzinnige componist en pianist Matthew Bourne. Tijdens deze sessies bespeelde het trio verschillende piano’s, elk met hun eigen unieke kenmerken en mogelijkheden als toetsen-, snaar- en percussie-instrument. Het Nightports duo en Matthew Bourne hadden als uitgangspunt dat ze alleen de muziek en geluiden die ze zelf hadden gespeeld en voortgebracht wilden gebruiken voor het eindresultaat. De opnamen konden wel worden vervormd, bewerkt, uitgerekt, in stukken geknipt, opnieuw geordend, enzovoort.

Hetzelfde principe werd toegepast op de opvolger ‘Nightports w / Betamax’ uit 2020. Nightports ging hierbij een instrumentale dialoog aan met drummer en percussionist Betamax, die het ritmische hart vormt van The Comet Is Coming, de Londense band die graag experimenteert met jazz, elektronica, funk en psychedelische rock.

Het derde album in de serie, ‘Nightports w / Tom Herbert’ uit 2022, was het resultaat van een samenwerking met jazz- en groove-contrabassist Tom Herbert, bekend van onder andere Polar Bear en The Invisible.

Het duo bracht vervolgens het digitale album ‘Minster’ uit, gebaseerd op de klokgeluiden die te horen zijn vanuit de klokkentoren van ‘Hull Minster’, voorheen bekend als ‘Holy Trinity Church’, in de havenstad Kingston upon Hull in Yorkshire, Engeland.

Nu is deel vier in de serie ‘Nightports w /’ uitgebracht, opnieuw in samenwerking met Matthew Bourne. Dit album heeft de titel ‘Dulcitone 1804’, naar het instrument dat Bourne bespeelt.

Een Dulcitone is een toetsinstrument dat geluid voortbrengt door stemvorken die trillen wanneer ze worden aangeslagen door hamers bedekt met vilt. Thomas Machell uit Glasgow ontwierp het instrument en het werd gedurende ongeveer 40 jaar in kleine hoeveelheden geproduceerd door de firma Thomas Machell & Sons aan het einde van de negentiende en het begin van de twintigste eeuw. ‘Dulcitone 1804’ is opgenomen op instrument nummer 1804.

Een belangrijk kenmerk van de Dulcitone is zijn draagbaarheid. Dit komt door de lichte en compacte constructie en doordat de stemvorken niet snel ontstemd raken, in tegenstelling tot bijvoorbeeld de snaren van een piano. Hoewel het volume beperkt is, zorgen de heldere bel-achtige klanken van het instrument voor een bijzondere kwaliteit, zoals te horen is op ‘Dulcitone 1804’.

In 1995 publiceerde de Britse auteur, muziekcriticus en experimentele musicus David Toop een boek over een fascinerende sonische geschiedenis. Hij neemt de lezer daarin mee op een reis van de regenwouden van de Amazone tot de metropool Tokio, en belicht het werk van artiesten als Brian Eno, Sun Ra, Erik Satie, Kate Bush, Kraftwerk en Brian Wilson. De titel van het boek, ‘Ocean of Sound: Aether Talk, Ambient Sound and Imaginary Worlds’, lijkt ook perfect passend bij de klanken gecreëerd door Nightports en Matthew Bourne voor hun nieuwe album.

‘Dulcitone 1804’ neemt zowel musici als luisteraars mee naar een fascinerende, andere wereld vol geluiden. Deze lijken te verhalen over oude, verdwenen culturen en misschien zelfs over toekomstig leven. De heldere klanken van de Dulcitone vermengen zich op organische wijze met de (live) elektronica van Nightports en roepen associaties op met de gezangen van walvissen in de oceanen. Minimalistische golven spoelen aan op muzikale getijdenstromingen en diep verborgen in het levendige geruis klinken zachte tinkelingen en beeps, als de echo van een sonar.

‘Dulcitone 1804’ is natuurlijk te beluisteren als een aangenaam ambient album. Maar voor wie wil, biedt de oceaan van geluid ook de sensatie van vrij bewegen op de stroom van de fantasie.

Nightports w / Matthew Bourne – Dulcitone 1804
Leaf | Konkurrent

is deel 3 in een serie waarvoor muzikant-producers

Adam Martin en Mark Slater

de studio deelden met derden.

De aftrap was in 2018 met ‘Nightports w / Matthew Bourne’. Het bronmateriaal voor het album kwam uit een aantal sessies met de eigenzinnige componist en pianist Matthew Bourne. Het drietal bespeelde bij die gelegenheden verschillende piano’s, ieder met zijn eigen karakteristieken en gebruiksmogelijkheden als toetsen- snaar- en percussie-instrument. Nightports en Matthew Bourne hanteerden als uitgangspunt dat voor het eindresultaat alleen muziek en geluiden mochten worden gebruikt die door de deelnemende muzikanten zelf waren gespeeld en voortgebracht. Daarmee was dan wel weer van alles mogelijk. De opnamen konden worden vervormd, bewerkt, uitgerekt, in stukken geknipt, opnieuw geordend enzovoort. Hetzelfde principe gold voor de opvolger ‘Nightports w / Betamax’ uit 2020. Nightports trad hiervoor in een instrumentale dialoog met drummer en percussionist Betamax, het ritmisch kloppende hart van The Comet Is Coming, de Londense band die graag stoeit met jazz, elektronica, funk en psychedelische rock.

Nummer drie in de serie is nu uit. ‘Nightports w / Tom Herbert’ is het resultaat van een interactie met jazz/groove contrabassist Tom Herbert. Liefhebbers kennen hem van onder andere Polar Bear en The Invisible. Hij participeerde daarnaast in projecten met ondermeer Adele, Lana Del Ray en onlangs The Smile (met Radiohead’s Thom Yorke en Jonny Greenwood). De muziek op ‘Nightports w / Tom Herbert’ is ingetogener dan op voorganger ‘Nightports w / Betamax’. Adam Martin en Mark Slater geven hun part-time partner alle ruimte om te excelleren. En dat doet hij. Tom Herbert laat zijn staande bas spreken, strijkend, plukkend en hamerend op en over de snaren, en vult zo fantasievol improviserend de klankruimtes, de ambiances, in die Nightports met verfijnde elektronica voor hem optrekken. De bassist paart daarbij diepe, goed hoorbare emotionele verbondenheid met zijn instrument aan zorgvuldig plaatsen van zijn melodielijnen.

Nightports blijft ook dit keer trouw aan hun uitgangspunt, dat neerkomt op het vasthouden van de kwintessens van de originele opnames. De verwerking daarvan tijdens het productieproces verbloemt nooit het oorspronkelijke bronmateriaal en demonstreert, hier meer nog dan op de eerste twee ‘Nightports w / ’ albums, de fysieke aanwezigheid van het instrument, de bas van Tom Herbert. Dat laatste gebeurt met gedetailleerde opnamen van hele takes, daarin hoorbaar de ruimte, het piepen en krassen van snaren en Herberts ademstoten. Op andere momenten bouwen de producers uit de bouwstenen van de oorspronkelijke opnamen meer abstracte, atmosferische lagen.

Het hart van dit alles, van deze sonische wereld, is de staande bas en zijn bespeler. Zij krijgen alle ruimte om te soleren. Dat begint meteen met de opener ‘Hibernal’. Daarin plaveit een zachte elektronisch fluistering de weg voor een bas die met vastberaden klank een weg zoekt, tegelijkertijd meandert als in een droom. Een ander nummer waarin Herbert vrij spel heeft om plukkend aan de snaren van zijn bas de diepte in te gaan, is het warmbloedige ‘Lumin’. Maar er is meer. Er zijn andere invalshoeken. Na bijvoorbeeld in ‘Hydrodynamica’ eerst te zijn aangejaagd door voortrazende, industriële ritmes voeren Nightports en Tom Herbert in ‘Vacancy’ en ‘Given’ het project naar meer ambient sferen, met kartelranden. Op andere momenten, zoals in het prachtig gedragen ‘October’ en het meer luchtige uptempo ‘Arcs’, zijn het de lange halen van de strijkstok die de klanklandschappen oproepen die van ‘Nightports w / Tom Herbert’ een aangenaam hallucinatief album maken.

Alle goede dingen bestaan in drieën, luidt het gezegde. Ik vermoed echter dat ‘Nightports w / Tom Herbert’ niet het laatste deel uit de serie is. ‘Nightports w / ’ is een ijzersterk concept, dat in de toekomst nog veel instrumentale verrassingen kan opleveren. En muzikale schoonheid.

‘Nightports w / Tom Herbert’
Leaf | Konkurrent

‘Nightports w / Betamax’ is No. 2 in een serie albums waarvoor de muzikant-producers Adam Martin en Mark Slater de studio deelden met derden.

‘Nightports w / Betamax’ is een vervolg op ‘Nightports w / Matthew Bourne’ uit 2018, waarvoor het bronmateriaal afkomstig was van een reeks sessies met de eigenzinnige componist en pianist Matthew Bourne. De drie musici bespeelden daarbij verschillende piano’s, ieder met hun eigen karakteristieken en mogelijkheden als toetsen- snaar- en percussie-instrument. Nightports en Matthew Bourne legden zichzelf de restrictie op dat voor het eindresultaat, het album, alleen muziek en geluiden mochten worden gebruikt die door de deelnemende muzikanten zelf waren gespeeld en voortgebracht. Daarmee kon dan wel weer van alles worden gedaan. De opgenomen muziek mocht worden getransformeerd, vervormd, bewerkt, uitgerekt, in stukken geknipt, opnieuw geordend enzovoort. Hetzelfde principe is toegepast in de tweede samenwerking. Deze keer ging Nightports de studio in met drummer en percussionist Betamax, het ritmisch kloppende hart van The Comet Is Coming. De leden van deze Londense band strooien in hun muziek kwistig met elementen uit jazz, elektronica, funk en psychedelische rock. Het basismateriaal voor ‘Nightports w / Betamax’ werd in één dag in februari 2018 opgenomen in Malcolm Catto’s Quatermass Sound Lab Studio, in het decor van een warboel van kabels, microfoons en (vintage) apparatuur. In de maanden die volgden, begonnen Martin en Slater met het decoderen van de geregistreerde resultaten van die dag. Het uiteindelijke resultaat, ‘Nightports w / Betamax’, is een spectaculaire soundtrack, een caleidoscoop van geluid met veel en snel veranderende stemmingen, kleuren, en tempo’s. Daarin wisselen gruizige, analoge elektronica en furieuze cadensen af met `ambient’ geluidssferen en stuiteren jagende dissonanten over dwingende baslijnen en stampende ritmes. ‘Nightports w / Betamax’: in het begin was er de drum, in ieder geval toch ritme, en het is goed.

Nightports w / Betamax
Leaf/Konkurrent

Nightports – Sparke (Betamax live)