Ik ontmoette Daniel Lanois voor het eerst in de herfst van 1989. Zijn solo-debuut ‘Acadie’ was net uit. Ik sprak hem in een hotel aan het Amsterdamse Leidseplein waar regelmatig straatmuzikanten stonden te spelen, en daagde hem uit om dat ook eens te proberen, als een soort graadmeter. En zo stond daar op een middag in oktober 1989 op het Leidseplein in Amsterdam een ‘onbekende’ man met een gitaar en zong: ‘Shoeshine Mama’. Zijn stem sneed door de ziel. Maar onder de mensen die hem voorbij liepen was er niet een die inhield om te luisteren. Lanois had van tevoren nog gezegd: “Als er niemand is die wil luisteren moet je misschien wel het besluit nemen om maar thuis te blijven.” Dat heeft hij gelukkig niet gedaan.

Blijf dansen

Daniel Lanois werd als zoon van Frans-Canadese ouders in 1951 geboren in Gatineau, Quebec. Hij was nog jong – tien – toen zijn moeder besloot met het hele gezin naar Hamilton, Ontario te verhuizen. Als teenager speelde Daniel in allerlei rhythm & blues-bandjes. Al in 1970 richtte hij samen met zijn broer Bob een eerste studio in. Als locatie werd de kelder van het ouderlijk huis gekozen. Daar specialiseerden ze zich in het opnemen van folk, gospel en country & western, invloeden die jaren later in stilistisch opzicht de basis vormden van zijn eerste solo-plaat ‘Acadie’.

Het is 31 jaar verder en inmiddels zag zijn zoveelste (ik ben de tel kwijt) album het licht. ‘Heavy Sun’ is in maart 2020, dus vlak voor de Covid-19 pandemie, opgenomen en gemixt door Daniel Lanois en Wayne Lorenz in Los Angeles en Toronto en gemasterd door Noah Mintz. Het album is uitgebracht op Lanois’ ‘eigen label’ Maker Series.

De musicus kondigde oktober vorig jaar de release van ‘Heavy Sun’ aan. Het is zijn eerste solo-studioplaat sinds ‘Goodbye to Language’ uit 2016. Hij zei over het album mensen met zijn muziek te willen opbeuren in deze tijd van pandemie, met zijn liedjes een positieve kracht te willen uitdragen. Lanois: “We willen mensen eraan herinneren dat het tijdens een wereldwijde pandemie onze verantwoordelijkheid is om onze geestelijke gezondheid te beschermen en manieren te vinden om te blijven dansen, zingen, lesgeven, lief te hebben.” Samengevat heet dat ‘Dance On’, zoals verwoord in de indrukwekkende openingssong van ‘Heavy Sun’:

Whatever
You do
Don’t let nobody steal your joy from you
Dance on

Hete soul

Op ‘Heavy Sun’, genoemd naar het viertal musici dat er op speelt, samen het Heavy Sun Orchestra, bundelt Daniel Lanois, zelf op zang en gitaar, de talenten van Rocco DeLuca, gitaar en zang, Johnny Shepherd, orgel en zang, en Jim Wilson, bas en zang. Hij combineert zijn oude liefde voor gospel-orgelmuziek met de geluiden die we van hem gewend zijn, met moderne elektronica, eigenzinnige ritmes, vinnige sonische experimenten en wervelende ambient atmosferen. En niet op de laatste plaats een veelheid van diep bezielde vocalen. Traditionele en moderne stijlen, oude en nieuwe tijden, stemmen van toen en nu, ze versmelten onder een warme ‘Heavy Sun’ in een zinderende lavastroom van muziek. Met een zuigend, trekkend, pompend, kreunend en swingend Hammond orgel, ladingen hete soul en bovenal een pak geweldige troubadourstemmen, solo en in prachtige harmonie met elkaar verweven, brengt de producer een lichtend baken van vreugde.

Er loopt een weg van ‘Acadie’ naar ‘Heavy Sun’. Daar vlammen vurige spirituele hartstochten als fakkels en klinkt boven alles uit een diepe toewijding, voor muziek, voor de wereld.

Aan het eind van onze ontmoeting in 1989 vroeg Daniel Lanois mij: “Hé, ben je er ook bij als ik met mijn gitaar mijn opwachting bij de hemelpoort maak?” En ik antwoordde: “Daar kun je op rekenen, Dan!” Nu nog even niet. Maar ik weet zeker dat hij, als het zover is, met ‘Heavy Sun’ meteen door mag.

Daniel Lanois – Heavy Sun
Foto boven artikel © Floria Sigismondi

De Canadese studio-techneut Daniel Lanois

is vooral bekend door zijn producerswerk voor

Peter Gabriel, U2, Neville Brothers, Bob Dylan

en Robbie Robertson.

Op 30 mei doet de man uit Acadie zijn eigen

stoelendans in het Amsterdamse Paradiso,

For The Beauty Of Wynona.

door C. Cornell Evers OOR 1 mei 1993

Wynona is het kleine plaatsje in Canada in de buurt waarvan Daniel Lanois (1951) opgroeide. Daar begon het allemaal en dat was ook het vertrekpunt voor zijn nieuwste serie songs.

Eerder was er Acadie, een plaat die de luisteraar meteen vanaf de eerste tonen bij de strot grijpt. Acadie staat voor tijdloze liedjes die zowel etherisch, eclectisch als intrigerend zijn. Acadie bevat het soort liedjes die meteen tot herkenning leiden, ook al heeft de luisteraar ze nog nooit eerder gehoord.
‘The final destination of rest,’ noemde Lanois indertijd zelf Acadie. Voor hem stond de titel, die refereert aan het episch werk Evangeline van de Amerikaanse romanticus Longfellow (1807-1882), voor een soort Utopia, voor migratie, een verhuizing naar nieuw terreinen.

For The Beauty Of Wynona is anders dan zijn voorganger. Gebleven is de schurende stem van Lanois die zingt over dromen en desillusies. Gebleven zijn ook de emotionele stemmingen en de ‘moody’ atmosfeer die eerder zo bepalend waren voor het totaalkarakter van Acadie. For The Beauty Of Wynona kent echter ook geluiden die harder zijn, vol slagkracht. Daniel: ‘De muziek is voor een deel meer rockend en minder easy listening. Een track als Brother L.A. heeft zelfs een jagende, bijna manische kwaliteit in zich. Ik mag dat wel. Het klinkt alsof ik voor mijzelf nieuw terrein aan het verkennen ben, of ik mijn eigen grenzen een beetje verleg.’
Als hij in de studio werkt, zo legt Lanois uit, is het voor hem niet alleen belangrijk dat hij het publiek kan verrassen maar ook en vooral zichzelf. ‘Ik wilde deze keer vooral de nadruk leggen op mijn gitaarspel en ik moet zeggen: Er zijn een paar stukken op de plaat waar ik behoorlijk trots op ben. Dat is goed voor mijn ego. Dat geeft me gewoon vertrouwen in de mogelijkheden van het trio waarmee ik optreed. Ik op gitaar, Daryl Johnson op bas en Ronald Jones op drums. Met een dergelijke basisbezetting zijn de dynamische mogelijkheden veel groter dan wanneer er een uitgebreide bezetting op het podium staat. In het laatste geval klinkt alles toch min of meer hetzelfde. Met slechts drie muzikanten kan er een heel zacht maar ook – als het moet – een enorm gewelddadig geluid worden neergezet. Ik experimenteer nu met die verschillen in dynamiek en met het feit dat alle musici in de groep multi-instrumentalist zijn. Het is heel goed mogelijk dat we tijdens de show af en toe van stoel wisselen. Daryl kan heel goed uit de voeten met baspedalen, waardoor hij bijvoorbeeld tegelijkertijd een Afrikaanse drum kan bespelen en Ronald is behalve drummer ook een goede pianist.’

Net als eerder op Acadie mijmert Lanois op For The Beauty Of Wynona over het verleden, toen alles zo veel gemakkelijker leek en het gras groen, de lucht blauw en het water vrij van gif was. Death Of A Train bijvoorbeeld handelt expliciet over het einde van een tijdperk, het einde van de industrialisatie die zo’n belangrijk stempel op de ontwikkelingen in de twintigste eeuw heeft gedrukt. Daniel: ‘Ik weet niet of ze in Nederland ook bestaan maar er zijn gebieden in Amerika en Canada waar je regelmatig spooksteden tegenkomt. Niet het soort spooksteden die je in western-films ziet. Industriesteden. Fabriekssteden waar de fabrieken gesloten zijn. Steden waar de mensen zijn weggetrokken, omdat er geen werk meer was. Lege gebouwen waar nog altijd de spoorrails tussendoor lopen. Het zijn net monumenten die ons herinneren aan een speciale manier van leven, aan gemeenschappen die bij elkaar werden gehouden door het arbeidsproces. Dat alles is weg, althans voor een groot deel. Mensen doen tegenwoordig minder met hun handen. Vraag een willekeurige groep mensen op straat naar hun werk en de kans is groot dat slechts drie procent zal antwoorden dat ze met hun handen werken, met hout of met staal.’
Hij zegt het te betreuren dat in deze tijden van automatisering zoveel ambachten gedoemd zijn om te verdwijnen. ‘Ooit waren mensen er trots op dat ze iets met hun handen konden bouwen. Tegenwoordig, wordt dat vuil werk genoemd. Mensen ontwerpen liever computerprogramma’s. Dat is voor hen romantischer dan het met blote handen buigen van staal. Hersenactiviteit in plaats van lichamelijke arbeid. Ik weet niet of die ontwikkelingen wel zo goed zijn voor de wereld.’
Als ik opmerk dat hij een en ander naar mijn gevoel toch te veel romantiseert en dat lichamelijke arbeid in het verleden in veel gevallen behoorlijk zwaar was, ongezond en slecht betaald, buigt hij voorover: ‘Heb jij dan ooit dat soort werk gedaan? Heb jij ooit met je handen gewerkt?’
Vierenhalf jaar in een leerlooierij, vierenhalf jaar tussen de weeë lucht van kadavers, tussen koeienstront, maden en bijtende chemicaliën, ratten die op het vleesafval afkwamen. Ja dus.
Hij slikt. ‘Akkoord. Goed dan. Ik wil ook helemaal niet de suggestie wekken dat we terug moeten naar hoe het eerst was. Ik zie echter een moderne spookstad en denk vervolgens na over het onderwerp hersenactiviteit versus handenarbeid. Ik denk dat wij meer ambachtelijk werk nodig hebben en dat het ontbreken daarvan een van de redenen is voor de enorme werkloosheid in de wereld. Het is een combinatie van allerlei factoren maar het zal niet lang meer duren dat de tijden voorbij zijn dat je kon teren op het geld van je papa. Vroeg of laat zullen ouders niet meer in staat zijn je naar de universiteit te sturen, omdat ze daar gewoon het geld niet meer voor hebben. Mensen zullen zelf op zoek moeten naar iets om hun leven mee te vullen. Het zal belangrijk worden voor teenagers om iets te vinden waarin ze kunnen uitblinken, om iets te doen waarin zij beter zijn dan een ander. En ja, ik denk dat ik graag zou zien dat daardoor ook het eerlijke ouderwetse handwerk weer wordt opgewaardeerd.’
‘Heb jij zelf ooit met je handen gewerkt?’ kan ik niet nalaten hem tot slot te vragen.’
‘Dat heb ik, vriend. Ik heb in een slagerij gewerkt en in een tuincentrum. Ik ben caddy geweest, de jongen die iemands golfclubs draagt. Ik heb jaren lang kranten rondgebracht, alles tussen mijn tiende en mijn veertiende. Ik was een raar kind, altijd op zoek naar werk. Tot ik mijn eigen opnamestudio opzette en leerde hoe dat ding met mijn handen draaiende te houden. De hersenen gingen pas later meedoen.’

Daniel Lanois: NPR Music Tiny Desk Concert

Heimwee Naar Quebec

De lijst platen
waaraan Daniel
Lanois als producer
en technicus
meewerkte hoort
tot de meest indruk
wekkende in de
hedendaagse
popmuziek. Van
Peter Gabriel tot U2
en van Robbie Robertson
tot Bob Dylan
vertrouwden ze op
de kleine man die zoveel
mysterie maar ook
melancholie in muziek
weet te leggen. Voor zijn
eigen solo-plaat
Acadie putte Daniel Lanois
inspiratie uit zijn eigen Frans-
Canadese wortels.

door C. Cornell Evers OOR 7 oktober 1989

Acadie is zo’n zeldzame plaat die je meteen vanaf de eerste tonen bij je strot grijpt. Acadie staat voor tijdloze liedjes die zowel etherisch, eclectisch als intrigerend zijn. Acadie bevat het soort liedjes die je meteen herkent, ook al heb je ze nog nooit eerder gehoord. Alsof je na lange tijd plotseling weer thuiskomt. ‘The final destination of rest,’ noemt Lanois dit zelf. Voor de producer staat de titel van de eerste langspeler die hem als singer-songwriter laat horen voor een soort Utopia. ‘De titel staat voor migratie, een verhuizing naar nieuwe terreinen. En net zoals eertijds de oorspronkelijke bewoners van Arcadia, in het noorden van Canada, na de inval van de Britten naar Louisiana verhuisden, zo ben ik in mijn leven ook steeds weer vertrokken. Soms uit vrije wil maar soms ook niet.’

CULTUURSCHOK
Arcadia, zoals iedereen kan vertellen die het epische werk Evangeline van de Amerikaanse romanticus Longfellow (1807-’82) heeft gelezen, is de noordoostelijke uitloper van Canada, omvattende New Scotland, New Brunswick en de Prince Edwards-eilanden. In het begin van de zeventiende eeuw ingenomen door de Fransen werd het gebied later het toneel van een bittere strijd om de continentale controle tussen Frankrijk en Engeland. De tragische uittocht in 1755 van de oorspronkelijke bevolking van Arcadia was het gevolg; een diaspora die uiteindelijk leidde tot de stichting van Franse nederzettingen ver weg in het zuiden van Louisiana en de daarmee gepaard gaande ontwikkeling van de nog altijd bestaande Cajun-cultuur.

Daniel Lanois werd als zoon van Frans-Canadese ouders in 1951 in Ottawa geboren. Hij was nog erg jong – tien – toen zijn moeder besloot met het hele gezin naar Hamilton, Ontario te verhuizen. Omdat hij aanvankelijk geen woord Engels sprak, kreeg de kleine Lanois een soort cultuurschok te verduren die in vele opzichten overeenkwam met hetgeen de verdreven inwoners van Arcadia 200 jaar voor zijn geboorte ervaren moeten hebben.

MYSTERIE & DONKERTE
We bevinden ons in een luxueus ingerichte kamer van Hotel American in Amsterdam. Met zijn nonchalante kleding, leren schipperspet en een gitaar die hij geen moment uit het oog verliest heeft Daniel Lanois meer weg van de eerste de beste straatmuzikant zoals ze je hier bij horden voor de voeten lopen, dan van een van de meest gevraagde en succesvolle producers in de wereld. Helemaal ongevraagd heeft hij zojuist een schitterende akoestische versie gedaan van het romantische Jolie Louise, een van de twaalf songs die Acadie sieren. Cajun-swing in een Amsterdamse hotelkamer. Jolie Louise zal uiteindelijk niet de enige song blijken te zijn die Lanois voor mij in petto heeft. Het gesprek heeft dan ook soms meer weg van een klein privé-concert dan van een interview.

Hoewel Acadie heel veel heeft te maken met de herontdekking van zijn eigen roots en de positie van de Frans-talige minderheid in Canada, is het nooit zijn bedoeling geweest om een conceptalbum op te nemen, legt Lanois uit. ‘Eigenlijk is het louter toeval dat er een soort thema is uitgerold. Het is iets dat zich ontwikkeld heeft door bepaalde gevoelens. Pas toen ik ermee klaar was merkte ik dat ik op een of andere manier een bepaald beeld had geschapen. Pas toen ook kwam ik op de titel Acadie.’

Als teenager speelde Daniel in allerlei rhythm & blues-bandjes. Al in 1970 richtte hij samen met zijn broer Bob een eerste studio in. Als locatie werd de kelder van het ouderlijk huis gekozen. Daar specialiseerden ze zich in het opnemen van folk, gospel en country & western, invloeden die allemaal een rol speelden in Daniel’s instrumentale bijdragen aan de langspeler Apollo: Atmospheres And Soundtracks die hij samen met Brian Eno in het begin van de jaren tachtig opnam. In stilistisch opzicht vormen ze eveneens de basis van Acadie.

Zijn werk als technicus voor de Harold Budd-Brian Eno-opnamen The Plateau Of Mirror en The Pearl leverde hem een uitnodiging van Peter Gabriel op om als co-producer mee te werken aan de totstandkoming van de soundtrack voor de Alan Parker-film Birdy. Daarna kwam het co-producerschap voor Gabriel’s hit-album So. Het Lanois-Eno producersteam had zoveel succes met de manier waarop het aan U2’s The Unforgettable Fire vorm had gegeven, dat het tweetal uitgenodigd werd om ook mee te werken aan de volgende langspeler van de groep: The Joshua Tree. Zoals bekend werd deze plaat een van de meest succesvolle van 1987.

Het legde Lanois geen windeieren. Vanaf dat moment werkte hij met Robbie Robertson, The Neville Brothers en Bob Dylan, om er slechts een paar te noemen. Het gaat hier om onderling vaak heel verschillende artiesten maar toch hebben al de Lanois-producties iets met elkaar gemeen dat ontegenzeglijk van hem is, ook al ontkent de producer dat zelf. Daniel: ‘Ik weet niet of het toeval is maar er schijnt een soort van altijd aanwezige mood te zijn op de platen waar ik aan heb meegewerkt. Die komt echter zeker niet van mij. Nou, een enkele keer dan. Als ik naar de platen van U2 luister, dan valt me die hele aangename zware donkere sound op, waar ik wel van hou. En datzelfde hoor ik dan ook weer terug op Peter’s plaat. Terwijl het toch allemaal heel unieke werken zijn. Het is heel vaak een combinatie van dingen, denk ik. Het zijn stuk voor stuk mensen die een liefde hebben voor mysterie en donkerte. En ikzelf hou wel van een bepaalde intensiteit… en ja, donkerte, mysterie, melancholie, spanning. Dat zijn factoren die mensen tot bepaalde overpeinzingen brengen en dat leidt dan vaak weer tot verbeelding. Als je erin slaagt om een luisteraar in een soort fantasierijke stemming te brengen, dan is dat toch heel waardevol, denk ik.

Hoe dan een Bob Dylan-plaat klinkt die door Daniel Lanois is geproduceerd? ‘Wat denk je? Donker, mysterieus en melancholiek!’

HEIMWEE
Dat Lanois behalve een uitstekend producer plotseling ook een buitengewoon getalenteerd singer-songwriter blijkt te zijn, komt voor velen als een volslagen verrassing. Toch is zijn ommezwaai van merendeels instrumentale muziek naar een meer songgerichte aanpak niet iets van de laatste tijd. ‘Ik ben al jaren in taal geïnteresseerd. Ik hou er echt van om verhaaltjes in de vorm van ballads te horen. Toen ik op een gegeven moment op mijn eigen leven terugkeek, realiseerde ik me dat daar ook heel wat over te vertellen was. Dus besloot ik er een aantal songs over te schrijven. Misschien heeft het iets te maken met uit Canada weggaan, waardoor ik in staat was meer objectief terug te blikken. En waarschijnlijk zit er ook een element van heimwee bij. Maar het is echt zo, althans dat komt heel vaak voor, dat je pas als je je eigen grond hebt verlaten iets kunt creëren wat je niet zou doen als je daar nog zat.’

Mensen worden zich vaak pas bewust van de eigen wortels op het moment dat die er door omstandigheden niet meer zijn, daar komt het eigenlijk op neer. ‘Onbewust was ik er wel altijd al mee bezig. Maar eenmaal weg zie je alles ineens in heel ander perspectief. Pas nu begrijp ik wat voor invloed de muziek uit Quebec heeft gehad, de folkmuziek die ik op school heb geleerd en de vele gospel en country mensen met wie ik heb gewerkt.’

ELLENDE
Behalve een ongekende muzikale rijkdom biedt Acadie de luisteraar tot op zekere hoogte ook een historische kijk op Frans-Canada, de geschiedenis van een onderdrukte minderheid. Terwijl hij enkele akkoorden op zijn gitaar aanslaat geeft Lanois een voorbeeld: ‘Er is een song op de plaat, O Marie, over tobacco picking, een soort van traditie in Canada. De jonge Franse mannen gingen iedere zomer uit Quebec naar Ontario, om daar wat extra geld te verdienen.’

Hij begint te zingen, in het Frans. Zijn stem klinkt rauw en teder tegelijkertijd, op een bepaalde manier sensueel en met een vleugje melancholie. O Marie gaat over jonge mensen die een hard en smerig slavenbestaan leiden en om die reden hun ellende in de drank verzuipen. Een song over wat was, over verloren tradities, maar tegelijkertijd ook een song die nog altijd heel erg bij de hedendaagse realiteit aansluit. ‘Dat soort werk gebeurt nog steeds. Zelfs al klinken sommige van de songs op Acadie tamelijk oud, tijdloos in zekere zin, toch gaan ze heel vaak over heel moderne onderwerpen.’

Zijn het voornamelijk menselijke relaties die hem tot zijn songs inspireren of refereert hij misschien ook aan een bepaalde politieke actualiteit? ‘Ik denk daar niet zo bewust over na. A Fisherman’s Daughter bijvoorbeeld gaat echt over individualiteit, morele verantwoordelijkheid en hoe dat ene kleine individuutje in het grote plaatje past. We hebben allemaal baantjes. Allemaal zijn we bezig. Met wat? Sommigen van ons werken voor coöperaties. Anderen zijn schilders. Weer anderen arbeiders. Maar wat zegt ons werk ons nu eigenlijk? Hebben we het gevoel dat het ons ergens brengt? Redden we er levens mee? Is het iets waardoor de wereld aan het eind van de dag een wat betere plaats is geworden om in te leven? Every sailor must ask the question about the cargo he is carrying, heet het in deze song.’

Daniel Lanois zet zijn studio op die plaats op waar de muziek moet worden opgenomen. Het is een experimentele techniek die duidelijk vruchten afwierp bij de productie van The Unforgettable Fire, waarvoor een Iers kasteel helemaal moest worden omgebouwd. Door deze ‘studio on the move’ leidt Lanois min of meer het leven van een nomade. Een logische vraag is dan ook hoe hij eigenlijk Europa ervaart? ‘Als een iedere dag terugkerende ontdekkingstocht. Je kijkt naar buiten en ziet zoveel verschillende mensen op straat. Sommigen rijden op hun fiets zoals ik dat nog nooit heb gezien. De passagier achterop zit vaak met beide benen aan een kant. Ik vind dat heel bizar maar ook wel grappig. Amsterdam heeft een heel aangenaam soort straatleven. Het is echt heel interessant om deze oude wereld te zien. Wat me hier ook opvalt is de hang naar kwaliteit. Ik kan dat wel waarderen. Dat getuigt mijns inziens van een gezonde kijk op het leven. Het is ook beter denk ik, om een wat minder luxueus leven te leiden maar met open ogen de wereld in te kunnen kijken, dan met gesloten ogen omringd te zijn met alles wat je hartje begeert.’

Als ‘de meest opwindende plaats in de wereld’ ter sprake komt, noemt hij New Orleans, Louisiana. Het was daar dat hij de laatste plaat met The Neville Brothers opnam. Van hen zijn overigens Cyril, Art en Aaron van de partij op Lanois’ eigen Acadie, naast onder anderen Brian Eno, en bassist Adam Clayton en slagwerker Larry Mullen Jr, U2’s ritmesectie. Ook de basistracks van Acadie werden in New Orleans opgenomen. ‘Het is een erg opwindende plaats. Er is daar overal muziek, in elke wijk, in heel veel portieken. Kleine kinderen dansen en zingen op straat, op hun weg naar huis toe, en trommelen ondertussen op kartonnen dozen. Dat hoort allemaal bij die stad. Er zijn daar zoveel muzikale gezinnen dat kleine kinderen wel met muziek móeten opgroeien. Dat is toch geweldig, vind je niet?’

STRAATMUZIKANT
Hij leunt achterover, een gelukzalige glimlach om de mond. Een realist of juist een dromer? De stad komt door het open raam naar binnen waaien, het geluid van optrekkende auto’s, een enkele politiesirene, maar ook flarden van muziek, voortgebracht door straatmuzikanten die hier in het hartje van Amsterdam wat geld bij elkaar proberen te spelen, zodat ze het weer een dag langer kunnen uithouden. Lanois vertelt dat hij graag met een eigen groep op tournee zou gaan. Daarbij denkt hij aan een kleine band, met naast hem nog drie andere muzikanten. Hij zou het wel willen doen, hoor, zichzelf alleen op akoestische gitaar begeleiden, ‘maar ik ben bang dat de mensen dan wel eens in slaap zouden kunnen vallen.’

Waarom het dan niet eens als straatmuzikant geprobeerd? Dat zou een prima testcase zijn. Hij lacht: ‘Ik zou best willen. Ik heb daar vaak over nagedacht, weet je, het zou in feite een uitstekende warm-up zijn voor de toer. Het is een prima graadmeter. Als er niemand is die wil luisteren moet je misschien wel het besluit nemen om maar thuis te blijven, haha.’

Een kwartier later staat er op de hoek van het Leidseplein een onopvallende man met een gitaar die zijn liedje zingt: Shoeshine Mama… Zijn stem snijdt door je ziel maar van de mensen die hem passeren is er nauwelijks iemand die hem een blik waardig keurt. Het is spitsuur en iedereen haast zich naar huis of afspraak. Hooguit blijven ze even stilstaan bij die overjarige hippie verderop die krassend twintig jaar oude Beatlessuccessen brengt. Dat klinkt bekend. Amsterdam heeft geen tijd voor dromen. Een paar minuten en dan stopt er een grote zwarte auto. Het vliegtuig wacht niet. Een hartelijk afscheid. ‘Hé, ben je er ook bij als ik met mijn gitaar mijn opwachting bij de hemelpoort maak?’ ‘Daar kun je op rekenen, Dan!’ Weg zoeft de auto. Hij kijkt nog even achterom en zwaait. Een hightech nomade met soul.

Acadie werd in 2005 met een nieuw hoesontwerp (zie illustratie) opnieuw uitgebracht.