In januari escaleerde de spanning. Twee doden — verpleegkundige Alex Pretti en Renée Good — werden het menselijke gezicht van een harde immigratiepolitiek. Hun namen gonzen door de stad als echo’s van iets wat dieper gaat dan één confrontatie. Woede, verdriet, maar ook saamhorigheid — en, verrassend genoeg, of eigenlijk ook weer niet, muziek.

Bruce Springsteen deed wat hij het beste kan: zingen waar anderen zwijgen. In recordtempo produceerde hij ‘Streets of Minneapolis’, een rauwe ode aan migranten en buurtbewoners. ‘ICE out now,’ scandeert hij met het E Street Choir, terwijl zijn gitaarlijnen een wanhopig maar waardig Amerika schetsen.

De Britse singer-songwriter Billy Bragg was nog sneller: hij schreef en bracht ‘City of Heroes’ dezelfde dag uit. Zoals altijd in zijn lange carrière kiest hij niet voor diplomatie, maar voor onverbloemde duidelijkheid. De moord op Pretti noemt hij “afschuwelijk en schokkend”, en hij parafraseert de bekende waarschuwing van de Duitse theoloog Martin Niemöller: eerst kwamen ze voor de socialisten… nu voor de buren van Minneapolis. De politie gebruikte traangas en pepperspray tegen onze fluitjes en smartphones, zingt hij, “maar in deze stad beschermen we ons thuis.”

The ghost of Martin Niemöller
Haunts the halls of history
When they came for the communists
He said “It’s nothing to do with me”
When they came for the democrats
He had nothing to say
And when they came for the Jews
He just looked the other way
His silence didn’t save him
When they came for him as well
There was no one to speak out for him
Resistance had been quelled
(…)
Well I live in a city of heroes
I know what I would do
When they came for the immigrants
I got in their face
When they came for the refugees
I got in their face
When they came for the five-year-olds
I got in their face
When they came to my neighbourhood
I just got in their face
(Uit: ‘City of Heroes’)*

De Amerikaanse artiest Jesse Welles, viervoudig Grammy-genomineerd, speelde ‘Join ICE’ live bij The Late Show with Stephen Colbert. Het nummer barst van ironie, beginnend met regels over de hunkering naar controle en de jacht op minderheden. Later spot hij dat ICE ‘geweren verstrekt aan wie niet bij de politie paste’. Het lied verscheen vóór de Minneapolis-slachtoffers, maar kreeg daarna een tweede leven — aangejaagd door Jesse Welles’ scherpe Instagram-posts over ICE-geweld.

Niet alleen de recente protestsongs wakkeren het verzet aan. Billie Eilish spoort collega’s aan zich uit te spreken tegen ICE, terwijl broer Finneas de pogingen om de schietpartijen met wapenwetten te rechtvaardigen veroordeelt. De Puerto Ricaanse superster Bad Bunny cancelde Amerikaanse tourdata uit vrees voor ICE-invallen. Sabrina Carpenter reageerde furieus op het Witte Huis, dat haar muziek gebruikte in een propagandavideo over migrantendeportaties, en noemde dat “walgelijk en kwaadaardig”.

Deze muzikale en vocale reacties, gedreven door woede en verontwaardiging, onderstrepen de diepe kloof tussen culturele iconen en de Trump-regering over het ICE-beleid. Ze roepen op tot blijvende verandering: ‘heroes’, niet voor één dag, maar zolang als nodig is.

*De tekst verwijst naar het aanvankelijke zwijgen van de Duitse predikant Martin Niemöller ((1892-1984) tijdens de opkomst van de nazi’s in de jaren dertig van de vorige eeuw.

Bronnen: The Guardian, Billy’s Substack, Jesse Welles World

Toen kwam Minnesota, met de dodelijke raids door ICE en andere federale immigratieagenten op Renée Good en Alex Pretti in de straten van Minneapolis, in januari 2026. Bruce Springsteen reageerde razendsnel met een furieuze protestsong, ‘Streets of Minneapolis’, geschreven op zaterdag, opgenomen op maandag en uitgebracht op woensdag 28 januari. Hij droeg het nummer op aan de inwoners van Minneapolis, hun immigrantenburen en ter nagedachtenis aan Good en Pretti. In de song haalt hij fel uit naar “King Trump’s private army from the DHS”, noemt hij adviseur Stephen Miller en minister van Binnenlandse Veiligheid Kristi Noem bij naam, en veroordeelt hij hun leugens over zelfverdediging terwijl hij zingt over bloed op besneeuwde straten en oproept tot verzet: “Stay free.”

Trump’s federal thugs beat up on
His face and his chest
Then we heard the gunshots
And Alex Pretti lay in the snow dead
Their claim was self-defense, sir
Just don’t believe your eyes
It’s our blood and bones
And these whistles and phones
Against Miller and Noem’s dirty lies

Oh our Minneapolis, I hear your voice
Crying through the bloody mist
We’ll remember the names of those who died
On the streets of Minneapolis

In dezelfde geest van verzet had Neil Young zich al eerder in een openbare boodschap kritisch uitgelaten over president Trump. Hij verweet hem “de puinhoop die hij heeft veroorzaakt” en benadrukte dat artiesten als Springsteen en Taylor Swift – ook een uitgesproken criticus van Trumps autocratische koers – “gewone burgers” zijn, en dat Trump als president “voor ons werkt, niet andersom”. In oktober 2025 kondigde Young op zijn Neil Young Archives aan dat hij zijn hele catalogus van Amazon Music zou verwijderen, met de oproep aan fans: “vergeet Amazon en Whole Foods, koop lokaal, steun kleine winkels, niet de grote bedrijven die Amerika verkopen”. Aanleiding was volgens Young de financiële en politieke steun van Jeff Bezos aan Trump, waardoor Amazon indirect dat systeem zou voeden. Eind januari 2026 voerde hij de boycot door; zijn albums verdwenen van Amazon Music, met alleen hier en daar nog losse tracks op verzamelalbums.

Tegelijk met de Amazon-boycot gaf Young alle inwoners van Groenland een jaar lang gratis toegang tot zijn Neil Young Archives, als solidariteitsgebaar tegen Trumps internationale politiek.

Bronnen: Stereogum, Neil Young Archives

‘She Came to Me’ is een romantische komedie geregisseerd door Rebecca Miller. De hoofdrollen zijn onder anderen voor Anne Hathaway, Marisa Tomei en Peter Dinklage. De film opende in februari het Internationale Filmfestival van Berlijn en wordt naar verwachting uitgebracht in de herfst van 2023. Het verhaal draait om componist Steven Lauddem, die vastloopt in zijn creativiteit en moeite heeft om zijn langverwachte comeback-opera af te ronden. Op advies van zijn voormalige therapeut, nu zijn vrouw Patricia, gaat hij op zoek naar inspiratie. Wat hij ontdekt, overtreft al zijn verwachtingen.

Bryce Dessner componeerde de muziek voor de film. Op het album staat ook het nummer ‘Addicted to Romance’, geschreven en uitgevoerd door Bruce Springsteen.

Bryce Dessner is componist, gitarist en lid van de Amerikaanse rockband The National, maar staat ook bekend om zijn werk als onafhankelijke componist. Dessner heeft verschillende orkest-, kamermuziek- en vocale composities geschreven in opdracht van uiteenlopende instanties en artiesten als de Los Angeles Philharmonic, Metropolitan Museum of Art, Kronos Quartet, Carnegie Hall en het New York City Ballet. Een van zijn bekendste werken is het zevendelige, instrumentale stuk ‘Murder Ballades’, dat te horen is op het album ‘Filament’ van het Amerikaanse kamermuziekensemble eighth blackbird. Dessner produceerde het album en speelde ook zelf mee. In 2016 werd ‘Filament’ bekroond met de Grammy Award voor Best Small Ensemble Performance.

Dessner heeft samengewerkt met een breed scala aan artiesten, waaronder Philip Glass, Steve Reich, Paul Simon, Sufjan Stevens, Nico Muhly, Jonny Greenwood, Ryuichi Sakamoto, Alejandro González Iñárritu, Justin Peck, Ragnar Kjartansson, Katia en Marielle Labèque en Taylor Swift. Hij is bekend als de oprichter van het MusicNOW Festival en als medeoprichter van het HAVEN festival in Kopenhagen en het festival Sounds from a Safe Harbour. Dessner is ook een van de oprichters van de instrumentale improvisatiegroep Clogs en medeoprichter van Brassland Records. Hij heeft een master in muziek van Yale University.

Zonder de film te hebben gezien (wel de veelbelovende trailer), lijkt de muziek die Bryce Dessner heeft geschreven voor ‘She Came to Me’ goed op zichzelf te kunnen bestaan. Delen ervan, meer precies de diverse bijdragen van pianiste Katia Labèque, ademen in minimalistische reeksen de betoverende kleuren van de herfst. Ze vormen het fraaie voegwerk tussen de hoofdstukken van het muzikale verhaal. Een van de vele hoogtepunten is meteen al bijna aan het begin van Dessner’s score te vinden. De hymnische mini-opera getiteld ‘Alien Opera (Hurry, Hurry)’ wordt indrukwekkend vertolkt door de bas-bariton Greer Grimsley, de mezzo-sopraan Alicia Hall Moran en de tenor David Morgans Sanchez, met aanvullende vocalen van Olivia Dei Cicchi en Fiora Cutler, en extra instrumentale ondersteuning van James McVinnie op orgel.

My child, my child,
you will recover.
I must bring you home
to your mother.

Veel tijd om op adem te komen is er vervolgens niet, want meteen daarop zingen de mezzo-sopraan Isabel Leonard en bariton Emmett O’Hanlon in duet de titelsong ‘Tugboat Opera (She Came to Me)’ naar de sterren. Daarna laat het orkest in ‘Trey’s Plans’ de score, in de beste traditie van Philip Glass, over het decor golven en gooit verderop mezzo-sopraan Isabel Leonard in een uitbarsting van ‘Stoking the Fire’ nogmaals haar kwaliteiten als verleidelijke sirene in de strijd.

Bryce Dessner speelt in alle nummers mee op afwisselend gitaar, banjo, piano en synthesizers. Alleen het nummer ‘Addicted to Romance’, waarmee het album afsluit, laat hij over aan de eigen begeleiders van Bruce Springsteen, die dit romantische nummer schreef en samen met Patti Scialfa zingt. Het is de kers op de taart van een betoverend muzikaal verhaal.

She Came to Me (OST)
Diverse artiesten o.a. Katia Labèque & Bruce Springsteen
(Warner Classics)

Release: 29/09/2023

Op Zoek Naar De Perfecte Popsong

In 1985 werd Steve McQueen van de Britse groep Prefab Sprout vergeleken met legendarische LP’s als Pet Sounds en Revolver van respectievelijk The Beach Boys en The Beatles, toch niet de geringsten. Op de nieuwste Sprout-plaat Jordan: The Comeback speurt The King Of Rock ‘N’ Roll Paddy McAloon verder naar de perfecte popsong.

door C. Cornell Evers OOR 17 november 1990

End of the road I‘m

travelling

I will see Jordan

beckoning

Vijf jaar zijn er verstreken sinds overal ter wereld critici in de pen klommen of zich achter typemachine of computer verschansten om de uit de buurt van Newcastle afkomstige zanger/songschrijver Paddy McAloon en zijn geesteskind Prefab Sprout met superlatieven te overladen. De aanleiding hiervoor vormde de tweede Sprout-elpee Steve McQueen, die briljant genoemd werd. McAloon was er op Steve McQueen, met hulp van bassist (en broer) Martin McAloon, drummer Neil Conti en zangeres (en levenspartner) Wendy Smith in geslaagd een serie liedjes vast te leggen waarin avontuur en toegankelijkheid een aantrekkelijk pact hadden gesloten. De opvolger, From Langley Park To Memphis, die twee jaar later uitkwam, was weliswaar minder verrassend maar bevestigde wel nog eens het talent van songschrijver McAloon, die bewees een meester in het raffinement te zijn. De lijn die in 1984 was uitgezet met de debuut-LP Swoon, wordt op de recente langspeler Jordan: The Comeback doorgetrokken. De songs kunnen alle stuk voor stuk als ‘opvallend’ betiteld worden, zowel in tekstueel opzicht als qua arrangementen, die op het eerste gehoor soms tamelijk gepolijst overkomen maar bij nadere beluistering menig scherpe kant blijken te hebben.

In zijn liedjes is Paddy McAloon anti-held en King Of Rock ‘N’ Roll tegelijkertijd. Hij is een kameleon die net zo gemakkelijk de gedaante aanneemt van rockhelden als Elvis Presley en Bruce Springsteen als zich verplaatst in de richting van de wereld van de grote Broadway-musicals. Paddy McAloon kent als geen ander de geschiedenis van de lichte muziek en schroomt niet om daar ten behoeve van eigen songs links en rechts wat elementen uit te lichten en deze in aangepaste vorm in de Sprout-keuken toe te passen.

SPELLETJES
Het leven van een muzikant heeft echter één aspect dat Paddy McAloon tot voor kort gestolen kon worden: optreden. Ten tijde van From Langley Park To Memphis meldde hij: ‘Misschien dat het geven van concerten heel leuk kan zijn, alleen niet voor mij. Ik heb er gewoon geen zin in. Optreden kan alleen maar op herhalingen uitdraaien. En dat staat me tegen. Als je leven voornamelijk om het schrijven van songs draait en je dat het meest opwindende vindt wat er bestaat, kun je in feite ook niet anders.’

Het is inmiddels enkele jaren verder en in de winkel ligt Jordan: The Comeback. Tussendoor kwam ook nog het demo-achtige Protest Songs uit, een langspeler vol dubbele bodems en intelligente tekstvondsten maar op een meer directe manier opgenomen dan de overige Prefab Sprout-platen. Opvallender zelfs dan de uitmuntende vijfde plaat van McAloon en de zijnen is de terugkeer van Prefab Sprout op het concertpodium.

Als ik de lift van het Ramada Renaissance Hotel in Manchester uitstap, loop ik hem bijna omver. Weggedoken in een lange winterjas en met zijn hoed diep naar voren getrokken, herken ik hem niet meteen. Vanachter brillenglazen kijken zijn ogen vermoeid en een beetje koortsig. De King Of Rock ‘N’ Roll heeft het niet gemakkelijk, zoveel is duidelijk. Een slappe hand: ‘Hi.’

Enkele uren van rust later zit hij echter monter tegenover me en praat honderduit, met een zangerig Noord-Engels accent. Het onderwerp: optreden. ‘Ik denk er nog precies hetzelfde over. Ik haat het.’

Maar waarom dan?

‘Ik treed op. En dat betekent niet dat ik het niet goed vind gaan. Ik denk dat het absoluut perfect gaat. Ik heb er zelfs lol in. Ik heb het gevoel dat ik mezelf onder controle heb, weet dat ik goed zing. Maar toch, als ik de kans kreeg om morgen naar huis te gaan, dan ging ik. Gewoon, omdat ik de laatste paar maanden geen enkele song heb geschreven en dat maakt me kapot. Ik ben gewoon een jochie, weet je, dat heel egoïstisch aan zijn nieuwe plaat wil gaan werken.’

Kluizenaar zijn in een klein stadje in het noorden van Engeland?

‘Het woord kluizenaar is een beetje misplaatst. Ik kom er echt wel eens uit. Wat ik wil, is heel goede songs schrijven en de beste plaats om dat te doen, is gewoon thuis.’

GODEN
Steve McQueen werd alom geprezen en in een enkel geval zelfs met Revolver van The Beatles vergeleken. Legt zoiets niet een zware druk?

‘Nee hoor! Ik vond die vergelijking niet terecht. De Beatles zijn goden en Steve McQueen is niet meer dan een goede plaat. En hoe arrogant ik soms over mijn songschrijven kan doen, ik ben niet de Beatles en ik ben niet de Beach Boys. Als ik morgen ineens vijftien miljoen platen verkoop, zou ik dat in eerste instantie ook niet geloven. Ik hoop er altijd maar het beste van en bid dat er altijd ruimte zal blijven voor freakplaten.’

Protest Songs was verre van een freakplaat. Ook geen plaat met protest-songs trouwens.

‘Niet in die zin dat het een politiek naïeve plaat is, nee, of dat de teksten diverse zaken maar van één kant belichten. Zo schrijf ik niet. Ik heb de titel onder andere gebruikt omdat wat er op die plaat staat, niet het soort werk is dat wij gewoonlijk maken. Ik voel toch heel vaak de verborgen kritiek op mijn werk, die zegt dat ik buiten de realiteit sta.’

Het belangrijkste doel in jouw leven lijkt het vinden van de perfecte song.

‘Ik zou een handvol songs willen schrijven die ieder apart het beste vertegenwoordigen wat een song kan hebben. Maar tegelijkertijd zoek ik naar een hoge standaard op zakelijk terrein. Ik wil namelijk dat mijn songs ook werken. Ik wil niet de vent zijn van wie iedereen zegt dat hij in artistiek opzicht succes had en verder niet. Ik wil de songschrijver worden die ook in zakelijk opzicht niet door de mangel werd gehaald. Ik geloof er heilig in dat het mogelijk is om populaire dingen te maken die toch interessant zijn. The King Of Rock ‘N’ Roll is uiteindelijk toch ook een hit geworden?’

De ware naam van The King Of Rock ‘N’ Roll is Paddy McAloon?

‘Ik hoop van niet, hoewel het wel waar is. The King Of Rock ‘N’ Roll is iemand die op zijn negentiende een aantal songs schreef die hij op zijn veertigste nog steeds zingt: hot dog, jumping frog. Een beetje een pathetisch figuur. Maar zo schreef ik The Golden Calf toen ik negentien was en ik ben nu inmiddels ook al de dertig gepasseerd. Misschien ben ik er dus eveneens ingetrapt.’

Evenals Jordan?

‘Het leek mij een prachtig idee om het leven van Presley te gebruiken als een soort van metafoor of zoiets, een kapstok om dat idee aan op te hangen waar we allemaal wel eens mee te maken hebben: het gevoel van spijt dat we de dingen niet anders hebben gedaan. Daaraan vastgekoppeld zag ik het idee van de bevrediging die het spelen van een soort Albert Goldman me kon geven, door in een paar woorden een biografie van Presley te schrijven. En natuurlijk is mijn biografie niet waar. Presley is dood. Ik weet dat hij dood is. Ik ben niet een van die samenzwering-theoretici die denken dat hij nog steeds op deze aarde rond loopt. Maar ik voel dat er meer waarheid zit in mijn kijk op hem dan in een opsomming van de drugs die hij gebruikte. Er zit een grote emotionele waarheid in mijn verhaal, waarvan hopelijk iedereen, of ze nu van Elvis houden of niet, ook de humor inziet. Het komt niet zo vaak voor dat je iets vindt waar je op alle niveaus mee kunt scoren. Het is popcultuur, omdat Elvis pop is. Het raakt echter ook aan andere dingen. Het idee van een comeback is universeel. Het is de bijna universele mythe van Jezus Christus, van de opstanding.’

Op Jordan voer je ook God zelf ten tonele. ‘Hi, this is God here. Talking to me used to be a simple affair. Moses only had to see a burning bush. And he’d pull up a chair.’ Niet alleen Jordan maar ook God lijkt de laatste tijd een comeback te maken.

‘Ik denk dat je gelijk hebt. Ik weet niet of er een God is. Maar als er een is, dan kan ik me voorstellen dat Hij zou zeggen: Hé jongens, hoe zit het eigenlijk? Waarom praten wij niet meer met elkaar, zoals we vroeger deden? Ik denk dat we allemaal een beetje moe zijn geworden van de afgelopen decennia. Het felle anti-communisme van Amerika lijkt alleen nog maar naïef. En we denken dat we wat hebben geleerd. Dat is echter niet zo. We zijn alleen maar een beetje opgeschoven. Daarbij is God nooit ver weg. Wat ik bedoel is, dat God een soort concept is, een relativerende factor. Veel op Jordan zou aan God kunnen refereren, ook al wordt dat niet specifiek gezegd.’

EMOTIE
Prefab Sprout lijkt een project over rockmuziek, over rockcultuur.

‘Dat is in zekere zin waar. Ik weet niet zoveel over James Brown, maar ik kan me voorstellen dat veel mensen vallen op dat instinctieve in wat hij doet en waar een bepaalde schoonheid in zit. Mensen die nu platen maken, werken echter anders. Popmuziek heeft een bepaald cultureel gewicht gekregen waar ze in de jaren vijftig en zestig hartelijk om gelachen zouden hebben. Echt, ik zou dolgraag die bluesman zijn, het gewoon doen, maar zo werkt het nu eenmaal niet en zo gauw je je dat realiseert, kun je daar maar het beste voor uitkomen. En steeds meer mensen doen dat. Mensen als Green van Scritti Politti, die zeggen: Oké, we hebben nu eenmaal een bepaalde opleiding. Het zou waanzin zijn om je dan als edele wilden te presenteren. En laat je niet voor de gek houden door de mythe van de oerschreeuw in de rock & roll die zogenaamd soulful zou zijn. Ooit was dat misschien zo, maar nu is het niet meer dan een soort reflex-reactie. Maar aan de andere kant: ook Whitney Houston heeft geen soul. Hoe groot haar bereik ook is, er zit geen soul in haar stem, omdat het materiaal door de witwasser is gehaald. Het is plastic.’

In hoeverre is Paddy McAloon’s benadering van rock & roll ironisch te noemen?

‘Ik probeer mijn deel van de koek te krijgen. Er zit vaak een zekere ironie in de dingen die ik doe. Tegelijkertijd wil ik echter platen verkopen. Ik zou liegen als ik zei dat dat niet zo was.’

Je maakt gebruik van beelden die door anderen gecreëerd zijn, op een manier die soms weinig vleiend is. Ik noem Cars And Girls van From Langley Park To Memphis.

‘Cars And Girls is inderdaad in de taal van Springsteen geschreven. Alleen duidelijk minder romantisch. Als je naar Springsteen luistert, wordt je een beeld voorgeschoteld dat zo enorm romantisch is, dat er tegelijkertijd een soort van wanhoop in schuilgaat. Springsteen schept een beeld van de twintigste eeuw, van het moderne Amerika, van jongens met mooie vrouwen achterop hun motoren. Dat is prima. Springsteen schrijft fantastische songs. Alleen schrijf ik het verhaal vanuit het gezichtspunt van die jongen die geen Harley Davidson heeft, geen meisje achterop en die bij het minste wagenziek wordt.’

Sommigen beweren dat de muziek van Paddy McAloon te slim klinkt om echt op grote schaal aan te kunnen slaan.

‘Waarom worden mijn platen dan gekocht? Ik krijg dit soort opmerkingen wel vaker naar mijn hoofd geslingerd en vind dat eigenlijk een diep treurig iets, zeker in een wereld die zo overladen is met nietszeggende muziek. En misschien ben ik wel slim. Ik ben echter zeker niet uitgekookt. Het liefst negeer ik dit soort kritieken. Wat moet ik er ten slotte aan doen? Een grote disco-hit schrijven misschien? Als ik wil, zou ik dat kunnen. En misschien doe ik dat nog wel eens een keertje, als is het alleen maar om van dit soort gezeur af te zijn.’

PROFESSIONEEL
De volgende avond zie ik hem optreden. Naast de vaste kern staan er ook nog een extra gitarist, een toetsenist en een percussionist op het podium. De show loopt gesmeerd. Paddy laat zich zien als een professioneel entertainer met een krachtige stem. Hij grapt met het publiek en heeft er duidelijk lol in. Hot dog, jumping frog.

Engelse vertaling door website sproutology: In Search Of The Perfect Popsong