Vanwege persoonlijke redenen en de pandemie leefden ze destijds verspreid over de hele wereld. Op uitnodiging van Cross kwamen ze in de winter van 2023 samen in Dorset, Groot-Brittannië. In een klein stenen huis, ooit de werkplaats van een doodskistenmaker en nu de praktijk van Cross als stervensbegeleider, werkten ze daar gezamenlijk aan hun nieuwste album, How Will I Live Without A Body?. Met minimale opnameapparatuur en weinig instrumenten (gitaar, synthesizer, percussie, een saxofoon en nog zo wat) maakten ze van enkele oude kamers een geïmproviseerde studio. Een gewatteerde doodskist diende daarbij als zangcabine. De bijzondere maar ook verlaten omgeving van het Engelse platteland klinkt door in de thema’s van het album, die gaan over partnerschap, verlies en regeneratie.

Geïnspireerd door onder anderen Laurie Anderson en met behulp van een AI-model dat is getraind met het werk van de performance- en stemkunstenares, vonden de leden van Loma een nieuwe diepgang en perspectief in hun muzikale proces. De titel van het album, ontleend aan een van Anderson’s AI-gegenereerde gedichten, weerspiegelt de reis van de band naar het herontdekken van verbinding en eenheid te midden van persoonlijke veranderingen en uitdagingen.

Het vorige album, Don’t Shy Away, was sterk en dynamisch met verrassende structuren en instrumentale combinaties. Desondanks was het enigszins raadselachtig. How Will I Live Without A Body? biedt een meer constante muzikale reis.

Het album toont de diverse levens en inspiraties van Loma, met gastbijdragen van een Duits percussie-ensemble, Texaanse uilen en het geluid van de branding van Chesil Beach. Het kenmerkende warme, organische geluid van de band blijft echter behouden, met Cross’ heldere en kalmerende stem die de nummers verbindt.

How Will I Live Without A Body? belichaamt bovenal de veerkracht van Loma en de sterke band tussen de leden. Ondanks turbulentie en twijfels maakten zij een album dat rust, hoop en uiteindelijk verlichting uitstraalt. Het is een samenhangend verhaal dat bij elke luisterbeurt groeit en meer onthult.

Loma – How Will I Live Without A Body?
Sub Pop Records | Konkurrent

The Great Awakening is het eerste album in zes jaar van Shearwater, de band rond musicus, schrijver en journalist Jonathan Meiburg. Niet dat Meiburg stil heeft gezeten. Hij schreef een veel geprezen non-fictie epos dat hem naar de verste uithoeken van Zuid-Amerika voerde. In A Most Remarkable Creature brengt hij een ode aan de vreemde en intelligente roofvogels die caracara’s sinds Darwin worden genoemd. Hij bracht instrumentale muziek uit op Bandcamp en begon een nieuwe band, LOMA, met de Texaanse producer/engineer Dan Duszynski en zangeres Emily Cross. In 2020 keerde Meiburg dan eindelijk terug naar Shearwater en richtte zich op het schrijven van een album dat weerspiegelde waar zijn leven hem de afgelopen jaren had gebracht. The Great Awakening is een bevlogen en indrukwekkend reisverslag met luisterrijke atmosferen en stemmige klankschappen, doorweven met veldopnamen van Meiburgs reizen en verstevigd met zijn stem, meeslepender dan ooit. Het dubbelalbum is een gedeeltelijke terugkeer naar het Island Arc-drieluik Palo Santo, Rook en vooral The Golden Archipelago. Het is een reis in het onbekende, naar een onzekere toekomst. Die reis kent verdriet en vreugde, troost en schoonheid, én geweld, van de mens tot de natuur. Muzikaal hoogtepunt is het op een elektronische harteklop gestaag pulserende Xenarthran, over miereneters, luiaards en gordeldieren, alle met uitsterven bedreigd, en aan het eind een imposante bijdrage, een groots ontwaken, van een brulaap.

Shearwater – The Great Awakening
Polybonus | Konkurrent

Er hangt sowieso een bovennatuurlijk sluier om ‘Don’t Shy Away’, een album waarvan het opnemen enige tijd niet echt tot de reële mogelijkheden hoorde.

In 2018 kwam ‘Loma’ uit, een gelegenheidsproject met Emily Cross en Dan Duszynski (ook in het dagelijkse leven een paar) van Cross Record en Shearwater-zanger Jonathan Meiburg. Het leek al snel een eenmalig iets te worden. Nog tijdens het opnameproces scheidden Cross en Duszynski van elkaar. Er volgde nog wel een tournee, die zeer succesvol was, maar daarna leek het toch echt over met Loma. Emily Cross trok zich terug in Mexico om te werken aan beeldende kunst en haar derde album als Cross Record. Zij werd ook ‘death doula’, een soort stervensbegeleider, en voerde ceremonies uit, waarbij stervenden worden geholpen zich voor te bereiden op de laatste levensfase. En toen kreeg Cross een boodschap dat Brian Eno op de BBC-radio over Loma had gesproken en dat hij het nummer ‘Black Willow’ van het titelloze debuut naar eigen zeggen keer op keer afspeelde. Het was het duwtje dat het drietal nodig had om toch aan een tweede album te gaan werken.

De drie bandleden van Loma schrijven samen en wisselen daarbij regelmatig met elkaar van instrument. Jonathan Meiburg vergeleek de ontstaansgeschiedenis van ‘Don’t Shy Away’ met het gebruik van een ouija-bord (ook wel ‘pratend bord’ of ‘geestenbord’ genoemd). De liedjes met als thema’s eenzaamheid, vergankelijkheid en het vinden van licht in diepe duisternis zouden uit zichzelf, in een proces dat vele maanden duurde, langzaam zijn komen opborrelen. Vaak hebben ze de vorm van intrigerende en betoverende klankschappen. Daarin pulseren synthesizers, klinkt klaterende percussie, blaast een klarinet kringelwolkjes en dwalen gastmuzikanten als Emily Lee (piano en viool), Matt Schuessler (bas) en een topzware blazerssectie met naast baritonsaxofonist (!) Colin Houlihan, Jose Carlos Izquierdo op trompet en Josh Balleza op trombone. Er flitst klassieke muziek langs, Steve Reich in ‘Breaking Waves Like A Stone’, een korte aanzet tot barok in ‘Blue Rainbow’ (En roept daar een vogel?).

Met zijn steeds wisselende en verrassende structuren en combinaties van instrumenten is ‘Don’t Shy Away’ een sterk dynamisch en levendig album. Maar het is tegelijkertijd een raadselachtig album. Zo begint het percussief aangedreven ‘Given A Sign’ met het beieren van (kerk)klokken zoals die wel bij een begrafenis klinken en zoemen in ‘Thorn’ insecten om een gedroogde roos.

En dan, Brian Eno, zonder wie ‘Don’t Shy Away’ misschien nooit werkelijkheid was geworden. Loma vroeg hem om een bijdrage aan het als een hymne (‘I am right behind your eyes’) gezongen ‘Homing’, waarmee het album afsluit. Ze stuurden hem materiaal waarmee hij vrij was te doen wat hij wilde. Zijn mix kwam zonder waarschuwing vooraf op een avond binnen via e-mail en klonk precies zoals ze hadden gehoopt, evenzeer Loma als Eno.

Loma – Don’t Shy Away
Sub Pop / Konkurrent