Het is zeven jaar geleden dat ‘Total Depravity’ uitkwam, het zesde studio-album van The Veils, de succesvolle indierockband rond de in Nieuw-Zeeland woonachtige, singer-songwriter Finn Andrews. Nu is er, onverwacht, nummer zeven, met een opvallend positieve titel: ‘…And Out Of The Void Came Love’.

Het waren zeven vreemde jaren. Er was overal onrust in de wereld, ook en niet op de laatste plaats in het leven van Finn Andrews zelf:

Time is a tempest tearing you apart
Time has a well-known distrust of the heart.

Na de release van ‘Total Depravity’ bracht Finn Andrews in 2019 een soloalbum uit, ‘One Piece At A Time’, gevolgd door een wereldtournee. Tijdens een van de concerten brak hij, terwijl hij op de piano los ging, zijn pols. Het was voor Finn Andrews, met een reputatie als gepassioneerd podiumdier, geen reden om te stoppen. Hij speelde door en maakte de tournee af. Toen hij echter veel later de breuk door een specialist liet onderzoeken, bleek het scaphoïde bot in zijn pols, ook wel het ‘scheepsbotje’ genoemd, afgestorven.

Met zijn pols langdurig in het gips, waardoor hij zijn rechterhand niet kon gebruiken, was toeren uit den boze. En dus bleef Finn Andrews thuis en werkte, zo goed en kwaad als mogelijk, aan nieuwe liedjes voor wat een nieuw album van The Veils moest worden.

Toen zijn hand na verloop van tijd voldoende was genezen om weer te kunnen spelen, nodigde producer Tom Healy hem uit. Samen namen ze in Healy’s eigen kleine studio onder de oude Crystal Palace balzaal in Mount Eden de enorme bulk songs door die Finn Andrews tijdens zijn herstelperiode had verzameld. Ten gevolge van de Covid-19 lockdowns konden ze gedurende twee jaar slechts met tussenpozen opnemen. En toen werd Finns vrouw zwanger, en de diepe emoties die dat opriep, vormden nieuwe liedjes.

Waar dat alles, al die opnamen, toe moesten leiden, was Finn Andrews lang onduidelijk. Tot zijn dochter werd geboren. Toen kreeg het geheel kop en staart. Het dubbelalbum ‘…And Out Of The Void Came Love’ vertelt in vijftien liedjes het verhaal van een spirituele zoektocht in twee delen, die goed afloopt.

Veel pop- en rockmuzikanten van nu laten horen zich bewust te zijn van de penibele situatie waarin de planeet en de mensheid zich bevinden. Ze streven naar een betere wereld, een toekomst om na te laten aan volgende generaties. Op ‘…And Out Of The Void Came Love’ strompelt Finn Andrews door de diepste diepten – spitting blood, missing teeth – waar de mensheid hard op weg is zichzelf uit te roeien – an unconvincing drama set on a rock adrift in space – en reikt vanuit de eindeloze leegte onder de sterren naar de liefde. Het is een indrukwekkende getuigenis.

De liedjes op ‘…And Out Of The Void Came Love’ variëren van intieme, door strijkers ondersteunde pianoballades en weidse soundtracks tot stevige rocksongs, maar vormen ondanks de voortdurende wisselingen in stijl een doorlopend en kloppend geheel. Finn Andrews gaat als zanger enige dramatiek niet uit de weg, maar zet het middel doeltreffend in, zonder overdrijving. Hoorbare inspiratiebronnen in deze zijn David Bowie, Leonard Cohen en vooral Nick Cave, die van The Bad Seeds én van voorganger The Birthday Party. Maar ook als hij puur op zijn eigen, warme en gevoelige tenorstem vaart, sleept Finn Andrews de luisteraar mee in de zoektocht naar de antwoorden op zijn vragen:

But I wonder if there’s another primate sitting on a rock out there
Squinting into the sky, shaking it’s little fist in the air
Saying “Oh God, how can I be so alone, when there’s no limit of stars?”

De filmische strijkersarrangementen van componiste Victoria Kelly zijn substantiële dragers in het verhaal. Naast Finn Andrews spelen op ‘…And Out Of The Void Came Love’ Cass Basil op bas, Dan Raishbrook op lap steel en gitaar, Liam Gerrard op piano, Joseph McCallum op drums en het modern-klassieke New Zealand Trio, bestaande uit Somi Kim op piano, Ashley Brown op cello en Amalia Hall op viool. Speciale gastbijdragen zijn er van de Britse band Smoke Fairies op achtergrondzang.

Finn Andrews is de zoon van Barry Andrews, vroeger keyboardspeler van XTC en Robert Fripps League of Gentlemen en later mede-oprichter van Shriekback. Hij schreef bij de geboorte van zijn zoon het nummer ‘Cradle Song’. Het is dit prachtige slaapliedje waarmee ‘…And Out Of The Void Came Love’ overweldigend afsluit, nu door de zoon gezongen voor diens dochter:

Sing a cradle song now
As the light fades around us
And you breathe like the ocean
Lying small in my arms

Zoals gezegd staat het getal zeven voor volledigheid, voor iets dat af, volmaakt is. Finn Andrews kwam met ‘…And Out Of The Void Came Love’ uit de leegte in een verhaal met aan het eind het happy end van de volmaaktheid van nieuw leven.

…and out of the void came love,
and out of that love came hell,
and out of that hell came love for the void,
and out of the void came love.

The Veils – …And Out Of The Void Came Love
Ba Da Bing | Konkurrent

Ze waren nog studenten op de universiteit in New York City, toen hun eerste single verscheen: ‘Go Outside’. Het hele nummer – de drums, de synths, de gitaar, de bas – het was allemaal gedaan met een midi-keyboard van $ 100 op zijn schoolcomputer, vertelde Oblivion onlangs nog eens. ‘Go Outside’ sloeg aan. De New York Times noemde het nummer “een van de indierock-hoogtepunten” van het jaar. Het leverde meer dan 40 miljoen streams op Spotify op en was in diverse soundtracks te horen, van ‘Broad City’ tot ‘Gossip Girl’. En het bezorgde de band een grote labeldeal. Het titelloze debuutalbum kwam het jaar erop uit op Columbia Records. Drie albums lang, na ‘Cults’(2011) ook nog ‘Static’ (2013) en ‘Offering’ (2017, vierden Follin en Oblivion successen met hun bruisende mix van eigenzinnige indierock en catchy vintagepop.

Deus ex machina

En toen lukte het ineens niet meer. Na een festivaloptreden op SXSW besloot de band voor de opnamen van een nieuw album naar Arizona te gaan, de hectiek van New York voor even achter zich te laten. Daar, in een andere omgeving dus, werkten Oblivion en Follin wel weer als vanouds samen met Shane Stoneback, die ook de eerste drie albums van de groep had geproduceerd. In eerste instantie werd dezelfde werkwijze van stal gehaald die eerder zo succesvol was gebleken, waarbij instrumentale ideeën met synthesizers, loops en samples werden vastgelegd en verdiept. Maar wat voorheen altijd had gewerkt, leek deze keer tot niets te leidden. Niet een muzikale schets of opname werd door het drietal goedgekeurd. De situatie leek hopeloos, tot twee veranderingen in het proces voor een ommekeer zorgden en het project weer op de rails zetten. Eerst was daar Madeline Follin, die als een deus ex machina plotseling met een aantal door haar geschreven liedjes op de proppen kwam die door Stoneback en Oblivion met groot enthousiasme werden begroet – tot dan was Brian Oblivion de hofleverancier van de songs van Cults. De tweede gamechanger was het idee om de muziek deze keer minder van elektronica af te laten hangen en in plaats daarvan met echte strijkers en blazers de studio in te gaan, met een liveband te werken. De veranderingen pakten bevrijdend uit, het vierde Cults-Album ‘Host’ hoort aan als een nieuwe start.

‘Host’ prikkelt verbeelding

Met een achtergrond in film (Brian studeerde documentaire filmproductie aan de NYU) liggen de dwarsverbanden met cinema voor de hand. Alleen de titel al: ‘Host’ duidt op een parasitaire relatie en de associatie met oude sci-fi en horrorfilms, bij voorkeur in zwart-wit geschoten, ligt dan voor de hand. Ook de muziek legt af en toe die verbinding. Melodieën en instrumentatie in bijvoorbeeld het nummer ‘8th Avenue’ lijken direct afkomstig uit de jaren vijftig wereld van stripverhalen en cultfilms over Flying Saucers en Body Snatchers. Elders verwacht je The Pink Panther voorbij te zien sluipen, James Bond met een dry martini, shaken, not stirred. Cults prikkelt met ‘Host’ ontegenzeglijk de verbeelding, en dat is een belangrijke eigenschap van goede muziek. In de realiteit van ‘Host’ is echter geen Pink Panther te bekennen, laat staan een James Bond. ‘Host’ is een album met liedjes die draaien om manipulatie, angst, boosheid, aanvaarding en uiteindelijk de vrijheid die een proces van zelfreiniging en afscheid van het verleden, gevolgd door een nieuwe herstart, kan brengen. Het zijn zware thema’s, die op ‘Host’ aangenaam vreemd contrasteren met de lichtvoetige, fantasievolle arrangementen. Daarin resoneren Frans georiënteerde fluisterpop en David Bowie’esque vocalen, psychedelische jaren zestig strijkers en catchy cabaretdeuntjes, postindustriële rock en cut-up samples. Samen vormen ze een uitbundige werveling van melodieën, klanken en geluiden, soms rauw en ongeremd, vaker hypnotiserend en meeslepend, maar altijd verrassend origineel.

Vanaf de eerste momenten van het dwingende openingsnummer ‘Trials’, daarna het eerder genoemde, filmische ‘8th Avenue’, het met een sinister klinkende tingeltangel riedel opgetuigde ‘Spit It Out’ en het sarcastische ‘Low’ zuigt de muziek je de wereld van ‘Host’ in. Het leven daar is aanvankelijk geen pretje. Er is de verstikking van een dwingende relatie, waaruit – zoals beschreven in ‘A Purgatory’- ontsnappen niet gemakkelijk is. De verlossing komt uiteindelijk wel, maar pas aan het einde van het album. ‘Host’ is een bijzondere productie die ingaat op de keuzes die in het leven moeten worden gemaakt, een leven dat uiteindelijk staat of valt met de duurzaamheid van onze relaties en de kracht die dat oplevert, zo betogen Madeline Follin en Brian Oblivion in het laatste nummer ‘Monolothic’. En dan is het toch nog: eind goed, al goed.

Cults – Host
Sinderlyn / Konkurrent