De basis van ‘Detritus’ werd gelegd in 2015. Neufeld werd uitgenodigd om het podium te delen met de danseres en choreografe Peggy Baker, een veteraan in de danswereld. Die had een soloperformance gemaakt op muziek van Neufeld’s tweede album ‘The Ridge’. De violiste, zelf in haar jeugd in verschillende dansvormen getraind, voegde daar op verzoek van Baker tijdens de uitvoering live een originele lyrische prelude aan toe. Het resultaat was een hitsig live duet tussen danseres en muzikante. Beide kunstenaressen wilden daarna meer en besloten tot een nieuwe, nu uitgebreide samenwerking – een avondvullende uitvoering met de Peggy Baker Dance Company (in februari vorig jaar nog in Nederland te zien), waarvoor Neufeld muziek zou schrijven en naast de dansers op het podium zou spelen.

Neufeld werkte gedurende het hele proces samen met haar medebandlid uit Arcade Fire, Jeremy Gara. Die hielp met zijn drums, synthesizers en ambient-elektronica de voorstellingen met Peggy Baker gestalte geven en was ook weer van de partij bij de opnieuw vormgegeven albumversies. Andere musici uit het muzikale netwerk van Sarah Neufeld die aan ‘Detritus’ hebben bijgedragen zijn Bell Orchestre koperblazer Pietro Amato en fluitist Stuart Bogie, voorheen van het New Yorkse Afrobeat-ensemble Antibalas.

De voorstelling van Sarah Neufeld en Peggy Baker had als titel ‘Who We Are In The Dark’. Het lijkt nu of Sarah Neufeld met ‘Detritus’ een middel wil aanreiken om te ontsnappen aan de donkere schaduwen die het afgelopen jaar over ons leven trokken, en die de wereld hebben veranderd. Of dat ten goede of ten kwade is zal de tijd leren. Voor Neufeld, terugkijkend met de opener ‘Stories’, kunnen we in ieder geval “de verhalen die we onszelf hebben verteld niet langer geloven.”

De nummers op ‘Detritus’ zijn voor het merendeel ontstaan tijdens interacties van de violiste met de bewegende lichamen van de dansers voor haar. Op één nummer na. Sarah Neufeld schreef ‘The Top’ zonder dat er iemand voor haar bewoog. En toen gebeurde er iets met haar. Zij zegt daarover op haar website: “Op het moment dat ik ‘The Top’ aan het schrijven was, struikelde ik over de vernietigende ervaring van het ontmantelen van mijn leven; ik heb enorm geworsteld met de spijt en acceptatie die dat meebracht. In die periode ervoer ik extreme rauwheid, kwetsbaarheid en eerlijkheid. Vanaf die plek heb ik de rest van dit oeuvre gecomponeerd.”

Sarah Neufeld, die onlangs moeder is geworden, wil in haar muziek de wereld tegemoet treden met “een liefde die niet terugdeinst”. Zo ook klinkt ‘Detritus’, als een natuur die, neergeslagen, terugbuigt en zich weer opricht, als een danser. ‘Detritus’ is muziek in voortdurende beweging, van de etherische sirenenzangen in opener ‘Stories’ tot ‘Tumble Down The Undecided’, waar de viool wervelt, versnelt en om zijn as draait als een derwisj in trance. Er is beweging in de gulle, naar binnen en naar buiten gerichte ambient golven van ‘Unreflected’ en daarop volgend ‘The Top’. Er is beweging in de nevelige sferen die ‘Shed Your Dear Heart’ omkleden.

Het laatste nummer, tevens de titeltrack, kwam grotendeels tot stand door te improviseren op de bewegingen van één danser. Jeremy Gara voegde aan de viool enkele verfijnde drone- en synthesizer-elementen toe. De albumversie werd vervolgens vervolmaakt met prachtig transparante fluitkoren van Stuart Bogie. Het is een langzame, bijna plechtstatige instrumentale beweging, waarmee ‘Detritus’ afsluit. Alsof er een heilzame rust neerdaalt. Alsof de violiste hier wil zeggen dat we, genezen, weer mogen leven in een, geheelde, vrede. Is dit wensdenken? We gaan het zien.

Sarah Neufeld – Detritus
One Little Independent Records / Konkurrent
Foto Sarah Neufeld © Jason Lewis

De zes leden van Bell Orchestre hebben uiteenlopende muzikale achtergronden, maar het is juist de vereniging van de diverse muzikale elementen, hoe onwaarschijnlijk soms ook, die de muziek zijn bijzondere magie geeft.

Bell Orchestre’s nieuwe album ‘House Music’ bestaat uit tien aaneengesloten delen. De basis werd gelegd in improvisaties. Die werden vervolgens tot een meeslepende, instrumentale sculptuur gebeeldhouwd. Daarin smelten klassieke en elektronische instrumenten en zelfs een Afrikaanse gongoma (halve kalebas met ijzeren zaagbladen bespeeld als een duimpiano) samen in genre overschrijdende en zelfs genre uitdagende, muzikale werelden.

Iedereen die muziek maakt kent het baal-gevoel als een spontaan geboren jamsessie of improvisatie lekker loopt, maar er blijft achteraf niets tastbaars over. De bandleden van Bell Orchestre halen in de liner notes van ‘House Music’ herinneringen op aan de vele improvisatiemomenten waarin “een genuanceerd muziekstuk organisch kon ontstaan, volledig gevormd, zonder enig plan, discussie of rationeel denken” en vervolgens verloren ging, omdat het niet was opgenomen.

Ze besloten om voor een nieuw album de spontaniteit en het toeval tot uitgangspunten te maken. De band bedraadde elke hoek van het meerdere verdiepingen tellende, landelijke huis in Vermont van violiste en zangeres Sarah Neufeld.

Zij en de andere vijf leden van het mini-orkest – Pietro Amato: hoorn, keyboards, elektronica; Michael Feuerstack: pedal steel gitaar, keyboards, zang; Kaveh Nabatian: trompet, gongoma, keyboards, zang; Richard Reed Parry: bas, zang; Stefan Schneider: drums – namen ieder hun intrek in een van de kamers. Ze brachten daar zo twee weken door, als vrienden, creatief en in geconcentreerde afzondering. Er werden elke dag geïmproviseerde sessies opgenomen. Aan het eind van die twee weken lag er een album.

‘House Music’ heeft een lengte van drie kwartier en is direct geboren uit een improvisatie van anderhalf uur. Het uiteindelijke resultaat heeft wel enkele bewerkingen ondergaan, maar bestaat in grote lijnen uit de originele opnamen van de improvisaties. Het enige echte aanknopingspunt was een korte harmonische loop die door Richard Reed Parry was ingebracht en die als een stuwende kracht en katalysator door de muziek loopt. Voor al het overige is ‘House Music’ geschreven en ontstaan op de door de musici beleefde momenten van spelen zelf.

Daar, in die momenten van hoorbaar speelplezier, vonken felle, staccato vioolpartijen, waaien elektronische winden, vloeit een elektronische puls over in latin-achtige orkestraties, wisselt tribal percussie af met space ruis, blazen blazers fraai unisono de pannen van het dak en dolen de musici eendrachtig door bloesemende velden van minimal en ambient. Dat alles is fraai aan elkaar gelast tot één lange en bijzondere ervaring van muziek als veelkleurige en meerlagige poëzie.

‘House Music’ is een album dat het best in een keer, zonder pauze wordt beluisterd. Vergeet dus de vinyl versie, tenzij om ergens halverwege even naar adem te kunnen happen. ‘House Music’ sleept je mee in een stroom die zonder ophouden tien hoofdstukken lang meandert, zonder echte rustpunten. Het is alsof je in een zwembad van klanken duikt waar de golfslag je optilt en over je heen spoelt, en steeds weer een stukje verder brengt. En voor wie zelf wel eens een instrument hanteert kan ‘House Music’ van Belle Orchestre zomaar een inspiratiebron zijn die onweerstaanbaar prikkelt en uitnodigt tot inpluggen en meespelen. Hell Yeah!

Bell Orchestre – House Music
Erased Tapes / Konkurrent
Foto Bell Orchestre © Nick Bostick